Η Αριστερά που έχασε τον δρόμο της


Προσπαθώ να καταλάβω τη στάση πολλών αριστερών στο ουκρανικό και να εντοπίσω τις αξίες που την καθορίζουν, όπως και τα κριτήρια με τα οποία κρίνουν οι ίδιοι τα γεγονότα. Είναι με βάση το συμφέρον του εργαζόμενου λαού; Τον ουμανισμό και τον διεθνισμό; Την αρχή της ισότητας και την άλλη της κοινωνικής δικαιοσύνης; Πάνω κάτω αυτές είναι οι αρχές της Αριστεράς. Αυτές καθορίζουν τις θέσεις των Αριστερών και τους καθοδηγούν σε κάθε ζήτημα. Χωρίς αυτές δεν υπάρχει πολιτική λογική και ιδεολογική συνέπεια. Δεν υπάρχει καν προσανατολισμός.
Στην περίπτωση του ουκρανικού ζητήματος πώς εφαρμόζονται οι πιο πάνω αρχές και σε ποιες θέσεις μπορούν να οδηγήσουν εκείνο το άτομο που τις υιοθετεί; Εξυπηρετεί τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού ο πόλεμος; Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία; Ο αποκλεισμός του Κιέβου από την Δύση; Ποιοι σκοτώνονται στα πεδία των μαχών; Οι πλούσιοι Ρώσοι και Ουκρανοί ή μήπως οι φτωχοί. Πεθαίνουν άτομα από όλες τις κοινωνικές τάξεις αλλά σίγουρα οι πλούσιοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αποφύγουν τον θάνατο. Συνεπώς ο πόλεμος με κανένα τρόπο και σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων, ώστε οι αριστεροί να τάσσονται με τον ένα ή άλλο τρόπο υπέρ αυτού που τον άρχισε.
Αξίζει να πεθαίνουν οι εργαζόμενοι σε ένα πόλεμο που στόχο έχει να αποτρέψει την διεύρυνση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς; Είναι αυτός ένας στρατηγικός στόχος των εργατικών τάξεων; Δηλαδή, οι εργαζόμενοι έχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχουν τους στόχους τους εκτός της Δύσης; Για παράδειγμα, στη Ρωσία οι εργαζόμενοι έχουν περισσότερα δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας από τους αντίστοιχους της Δύσης; Μεγαλύτερες προοπτικές επίτευξης σοσιαλιστικών στόχων; Η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ. Οι εργαζόμενοι στη Δύση απολαμβάνουν μεγαλύτερα και περισσότερα οφέλη. Δεν μιλάω μόνο για το εισόδημα αλλά και το νομοθετικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται να αγωνιστούν για καλύτερες συνθήκες και όρους εργασίας.
Τι γίνεται με τον ουμανισμό της Αριστεράς και τον διεθνισμό; Πλήττεται ο ανθρωπισμός ως αρχή στην περίπτωση που η Ουκρανία εισέλθει στο στρατόπεδο της Δύσης; Ο διεθνισμός; Αν δηλαδή παραμείνει στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας και συνεχίσει να αποτελεί ζωτικός της χώρος, θα ενισχυθεί ο διεθνισμός σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο; Ο διεθνισμός ενισχύεται κάθε φορά που ένα πιο δυνατό έθνος επιτρέπει στο πιο αδύνατο να πράξει όπως εκείνο θεωρεί ορθό. Όταν δηλαδή το έθνος καταπιεστής υποχωρήσει υπέρ του έθνους που καταπιέζεται. Αυτό έλεγε και η θεωρία του διαζυγίου του Λένιν. Μόνο έτσι, έλεγε ο Λένιν, υποχωρεί η αμοιβαία καχυποψία μεταξύ των δύο λαών και δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για ειρήνη και συνεργασία στο μέλλον. Διαλεκτική σκέψη.
Η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα προκαλούσε την ανασφάλεια της Ρωσίας. Αυτό λένε οι Ρώσοι και όσοι αριστεροί προσπαθούν να αναδείξουν τα επιχειρήματα του Κρεμλίνου. Τι γίνεται όμως με τα αισθήματα ανασφάλειας των Ουκρανών; Δεν είναι ο μόνος λαός της περιοχής που νιώθει ανασφάλεια απέναντι στη Μόσχα. Και δεν τρελάθηκαν οι λαοί της γειτονιάς! Συνεπώς ποια μέτρα έλαβε η Ρωσία ώστε να ικανοποιήσει το κοινό αίσθημα της ανασφάλειας των γειτονικών λαών; Κανένας αριστερός δεν το απάντησε αυτό. Η αρχή της ισότητας δεν εφαρμόζεται μόνο μεταξύ των ανθρώπων αλλά και ανάμεσα στους λαούς. Εξου και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και το απαραβίαστο της εθνικής κυριαρχίας. Συνεπώς η λύση δεν είναι ο ευνουχισμός των λαών της περιοχής για χάρη των ρωσικών συμφερόντων, αλλά η επίτευξη ενός συστήματος ασφάλειας που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των λαών.
Δεν θα γράψω πολλά πράγματα για την κοινωνική δικαιοσύνη, διότι εκτός Δύσης η ανισότητα αγγίζει κόκκινο και σίγουρα οι πόροι δεν κατανέμονται ισότιμα. Είναι, εξάλλου, κοινωνικά δίκαιο ο Ουκρανός να έχει πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας για καλύτερους μισθούς και περισσότερες ευκαιρίες εργοδότησης με πιο ανθρώπινους όρους και πιο πολλά ωφελήματα. Όχι να καταδικάζεται στην απομόνωση και να αναγκάζεται να ακολουθεί μονάχα τον δρόμο της μετανάστευσης προς τη Ρωσία για να παίξει τον ρόλο του φθηνού εργατικού δυναμικού για μια χώρα όπου ο κατώτατος μισθός είναι κάπου στα 100 ευρώ.
Γενικά αλλά και συγκριτικά το συμφέρον της Αριστεράς και των εργαζομένων εξυπηρετείται καλύτερα στον δυτικό κόσμο παρά εκτός αυτού. Δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική πρόταση στον παρόν ιστορικό στάδιο. Εάν η Δύση συμπεριφέρεται αμοραλιστικά στον υπόλοιπο πλανήτη δεν σημαίνει ότι είναι και η κόλαση των εργαζομένων εντός των τειχών.
Η Δύση δεν θα γίνει πιο ανθρώπινη και πιο προοδευτική αν την νικήσει κάποιο δεσποτικό κράτος της Ανατολής. Σε μια τέτοια περίπτωση θα χαθεί και η τελευταία ελπίδα για ένα κόσμο πιο ανθρώπινο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο κόσμος βελτιώνεται και γίνεται πιο ανθρώπινος όσο προσεγγίζει τα δυτικά πρότυπα. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που είτε το θέλουμε είτε όχι, δεν μπορούμε να την αμφισβητήσουμε. Τη Δύση δεν θα την αλλάξει ο Πούτιν και ο Αλί Χαμενεΐ του Ιράν. Θα την αλλάξει ο δυτικός άνθρωπος. Αυτό ήταν το συμπέρασμα και του Καρλ Μαρξ. Γι’ αυτό οι κοινωνικοί και οι πολιτικοί αγώνες της Αριστεράς πρέπει να έχουν τους σωστούς στόχους για να πετύχουν την πρόοδο. Κάτι ουσιαστικό. Ειδάλλως θα μιλάμε για την Αριστερά που έχασε τον προσανατολισμό της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s